جلسهٔ ششم | شرح صحیفه سجادیه

غضب به‌عنوان یکی از رذایل اخلاقی، صفت فعل است و در تعریفی مختصر و مفید می‌توان آن را عبارت از غلبۀ حالت آدمی از سکون و آرامش به تندی و عصبیت دانست. این رذیلت به ایمان فرد صدمه می‌زند و آن را دچار فساد (خرابی از درون) می‌کند؛ البته غضب به‌صورت مطلق، نکوهیده و ناپسند نیست و مشخصاً زمانی درزمرۀ رذیلت‌ها قرار می‌گیرد که مدیریت نشود؛ حتی اگر آن را درخصوص موضوعاتی بحق مانند تربیت فرزندان به‌کار گیریم. غضب، کلید تمام بدی‌هاست و بنابراین، درصورت مهارکردن آن، از بدی‌ها دور خواهیم شد؛ درمقابل، چنانچه قادر به مهار و مدیریت‌کردن غضب خود نباشیم، دیگر مالک عقلمان نخواهیم بود و قطعاً مرتکب بی‌ایمانی خواهیم شد؛ زیرا میان عقل و ایمان، پیوندی استوار برقرار است و انسان غاضب نمی‌تواند عاقل و درنتیجه، مؤمن باشد. در کانون خانواده، پدر باید به‌جای توسل به سلاح غضب مهارنشده که حاصلی جز مدیریت قَسری و پدرسالاری ندارد، طبق تعبیر رایج در ادبیات دین، مقتدر باشد؛ یعنی حرفش خریدار داشته باشد و همسر و فرزندانش نظر وی را با طیب خاطر بپذیرند. این اقتدار را بانوی خانه برای همسر خویش ایجاد می‌کند و تداوم می‌بخشد و لازمۀ آن، اهتمام مرد خانواده به فراهم‌آوردن نشاط برای اوست؛ به دیگر سخن، ازمنظر دین، خانوادۀ موفق، حاصل‌جمع وجود پدر مقتدر، مادر بانشاط و درنهایت، فرزندان دارای کرامت است.