جلسهٔ پنجم | شرح صحیفه سجادیه

واژۀ «حسد» در لغت به‌معنای مکیدن و استخراج‌کردن است و بر این اساس، انسان حاسد را می‌توان به کَنه‌ای تشبیه کرد که به قلب شخص محسود می‌چسبد و خون موجود در آن را می‌مکد. معنای اصطلاحیِ حسد به‌عنوان یک رذیلۀ اخلاقی عبارت است از تمنای زوال نعمت فردی دیگر را داشتن؛ حتی اگر خود فرد حاسد، آن نعمت را به‌دست نیاورَد. برای رهایی‌یافتن از شر این خوی ناپسند باید بتوانیم نفسمان را کنترل و مدیریت کنیم و اجازه ندهیم حسد نهفته در آن، برون‌داد پیدا کند. حسد در مشکلات اعتقادی و معرفتیِ انسان ریشه دارد و ایمان او را ازبین می‌بَرَد؛ از این روی، هرگز نباید به داشته‌های دیگران حسد ورزیم؛ اما غبطه‌خوردن به حال انسان‌های دیگر، بلامانع است؛ زیرا باعث می‌شود بکوشیم تا به نعمت‌هایی مشابه آنچه آنان دارند، دست یابیم؛ بدون اینکه خواهان زوال سعادتمندی و ازبین‌رفتن دارایی‌های آن‌ها باشیم. ما شیعیان اجازه نداریم به فضل الهیِ اعطاشده به خاندان پاک معصومان- علیهم السّلام- و به‌ویژه امام عصر- أَرواحُنا فِداه- غبطه بخوریم؛ چون این کار عبث است و ما هرگز قادر نیستیم به مقام شامخ ایشان دست یابیم؛ درعوض می‌توانیم ازطریق انجام‌دادن کارهایی همچون اقرار به فضل آن بزرگواران و التجا به پیشگاه والایشان و به‌صورت خاص، اهتمام خالصانه و مخلصانه در نشر ذکر حضرت صاحب‌الزمان- سلام الله علیه- و تعظیم شعایر آن امام والامقام، به مرتبۀ عبودیت در مواجهه با ایشان نایل شویم.