جلسهٔ بیستم | تجربه‌های زندگی مهدوی

عِنوان/ عُنوان بصری از مسلمانان غیرشیعۀ اهل عراق در عصر امام جعفر صادق- علیه السّلام- بود که در محضر علمای گوناگون تلمُّذ می‌کرد. وی در مدینه، چندین سال نزد مالک بن اَنَس درس خواند و سپس برای کسب علم به حضور امام صادق- علیه السّلام- شرفیاب شد؛ ولی امام به‌دلیل داشتنِ مشغله‌های فراوان، او را نپذیرفتند و توصیه کردند علم‌آموزی را همچنان نزد مالک ادامه دهد. عنوان از این مسئله بسیار غمگین شد و با خود اندیشید یقیناً امام در وجود او خیری ندیده که این‌گونه طردش کرده است؛ بنابراین، به مسجد پیامبر- صلّی الله علیه و آله- رفت و پس‌از به‌جای‌آوردن دو رکعت نماز حاجت، از خدا خواست قلب امام را با وی مهربان و علم ایشان را روزی‌اش فرماید. روز بعد، هنگام غروب، عنوان دوباره به منزل امام صادق- علیه السّلام- رفت. این بار، حجت خدا او را با گرمی به حضور پذیرفتند و پس‌از مطّلع‌شدن از نماز و توسل وی فرمودند همین عمل موجب شده است قلبشان با او مهربان شود. با توجه به این تجربۀ ارزشمند، یکی از مهم‌ترین کارهایی که ما شیعیان باید انجام دهیم، این است که همچون عنوان بصری، دو رکعت نماز حاجت بخوانیم و در پایان آن، از خدا بخواهیم قلب امام زمانمان را بر ما مهربان کند، چنانچه آن حضرت به‌سبب گناهکاربودنمان کدورتی از ما در دل دارند، آن را ازبین ببرد و دعای خیر ایشان درحق ما ناصران و ارادتمندانشان را رزق‌وروزی‌مان فرماید. درصورت انجام‌دادن این کار شایسته و بایسته، قطعاً شاهد برکات و ثمرات آن در زندگی خویش و دستیابی به حال روحی و معنوی بهتر در ارتباط با حجت‌الله خواهیم بود. علاوه‌بر آنچه گفتیم، می‌توانیم کارهایی را برای حضرت ولیِ عصر- أَرواحُنا فِداه- انجام دهیم که یکی از مهم‌ترینِ آن‌ها زیاد دعاکردن برای تعجیل در فرج آن امام والامقام است.