سید بن طاووس در کتاب کَشفُ المَحَجَّةِ لِثَمَرَةِ المُهَجَة، خطاب به فرزند خویش، محمد نوشته است که وقتی او متولد شد، سید بهشکرانۀ این نعمت و احسان الهی، وی را بندۀ امام زمان- أَرواحُنا فِداه- و متعلَّق به ایشان قرار داد. این بندگی، دو معنا دارد: نخست، معنای مصطلح آن که بر همگان آشکار است؛ دوم، مطیع و فرمانبردار. منظور از تعلقداشتن این فرزند به امام عصر- سلام الله علیه- آن است که وی باید تمام زندگی خود را برای مولای خویش تنظیم و صرف کند و مولای او برای رفع تمام گرفتاریهایش دعا خواهد کرد. براساس آنچه گفتیم، رازق و مراقب واقعی فرزندان هریک از ما شیعیان، خداوند متعال و سپس حجت والامقام او هستند و ما بهعنوان والدین آنان باید با توسل به ذات مقدس الهی و وجود شریف مهدوی، زندگیشان را بهنحو احسن اداره کنیم. صاحب و ولیِ اصلی فرزندان ما حضرت قائم- عَجَّلَ اللهُ تَعالیٰ فَرَجَهُ الشَّریف- است و فرزندانمان به ایشان تعلق دارند و بندگانشان هستند؛ بنابراین، هنگام بروز مشکلات برای فرزندان خویش باید از آن حضرت یاری بخواهیم، آنان را درواقع، فرزندان و بندگان آن امام عالیقدر بدانیم و چنان تربیتشان کنیم که موردپسند و رضایت صاحبالزمان- أَرواحُنا فِداه- باشد.