جلسهٔ نوزدهم | تجربه‌های زندگی مهدوی

یکی از تعبیرهای پرکاربرد در منابع، مباحث و ادبیات حوزۀ مهدویت، «عَریضه» است که در اصطلاح می‌توان آن را عبارت از شکواییه و دل‌نگاشته‌ای دانست که در عصر غیبت امام زمان- أَرواحُنا فِداه- دربارۀ آنچه ما را آزار می‌دهد، موجب نگرانی‌مان می‌شود یا بدان نیاز داریم، خطاب به ایشان می‌نویسیم و از راه‌هایی مانند انداختنش در آب جاری یا چاه و یا دفن‌کردن آن در جایی تقدیمشان می‌کنیم. درطول تاریخ تشیع، هم عالِمان و هم مردمان عادی، عریضه‌های متعددی را دربارۀ مسائل و موضوعات گوناگون برای امام عصر- سلام الله علیه- نگاشته و به شکل‌های مختلف، از آن حضرت، پاسخ گرفته‌اند. این فرایند نشان می‌دهد شیعیان امامیه، صاحب‌الزمان- عَجَّلَ اللهُ تَعالیٰ فَرَجَهُ الشَّریف- را چنان انیس خویش و توانا و قدرتمند در برآوردن حوایجشان می‌دانند و مدبِّر و تشخیص‌دهندۀ مصلحت‌های خود به‌شمار می‌آورند که به‌راحتی، نگرانی‌ها و درددل‌هایشان را با ایشان درمیان می‌گذارند تا حاجت‌هایشان روا و دغدغه‌هایشان برطرف شود؛ البته عریضه‌نویسی، یکی از راه‌های برقرارکردن ارتباط با حضرت قائم- أَرواحُنا فِداه- است و از شیوه‌های دیگری مانند سخن‌گفتن با آن حضرت در خلوت خویش نیز برای دستیابی به این هدف متعالی می‌توان بهره جُست. بسیار شایسته و بایسته است که هرکدام از ما شیعیان باورمند به وجود مقدس مهدوی، به هر شیوه‌ای که می‌توانیم، هرآنچه را در قلب و فکرمان داریم، با ایشان مطرح کنیم تا از این طریق، بخشی از زندگی‌مان را با آن امام والامقام بگذرانیم و سایۀ مبارک و مستدامشان از حقیقی‌ترین حقایق حیاتمان باشد. برای دستیابی به این هدف می‌توانیم دفتر خاطرات و دل‌نوشته‌هایی را به گفت‌وگو با حضرت ولیِ عصر- سلام الله علیه- اختصاص دهیم و در آن، مطالبی اعم‌از خوشی‌ها و ناخوشی‌هایمان را خطاب به ایشان بنگاریم که هم از انس و الفت ما با امام زمانمان برمی‌آید و هم خود، تقویت‌کنندۀ این انس و الفت والا و معنوی است.