جلسهٔ دوازدهم | شرح صحیفه سجادیه

رفق و خُرق از اخلاقیات مرتبط با شَکاسَةِ الخُلق هستند و هردوی آن‌ها صفت فعل‌اند؛ بدان معنا که بر جوارح انسان سوار می‌شوند و از این روی، اثرشان نمودِ چشمگیر دارد. در فرایند تربیت و به‌ویژه تربیت دینی و مذهبی، مربّی باید با مربای خود تصابی ورزد و به دیگر سخن، براساس میزان توان آن فرد با او همراهی کند تا در وی الفت و انس به‌وجود آورَد؛ درست مانند یک خیاط که لباس هر شخص را دقیقاً طبق اندازه‌های خود او طراحی و آماده می‌کند. تربیت دینی و مذهبیِ بدون تصابی و توأم با شَکاسَةِ الخُلق به عُنف و خُرق می‌انجامد. هر فرد به‌اندازه‌ای دین‌دار است که سازوار باشد؛ نه اینکه واجبات را ازروی ترس یا عادت انجام دهد. برای تحقق‌بخشیدن رشد ایمانیِ مربا نیازمند به رفق (رعایت‌کردن اندازه‌ها) و مدارا (حرکت‌کردن براساس تفاوت‌ها) هستیم. تربیت مبتنی‌بر رفق، زمان‌بر و دیربازدِه و درعین حال، دارای نتایج بسیار ارزشمند و ماندگار است. والدین باید دین حضرت ولیِ عصر- سلام الله علیه- را با استفاده از روش صحیح به فرزندان خود بیاموزند تا آنان را به‌عنوان منتظرانی شایسته برای آن امام والامقام تربیت کنند.