جلسهٔ نودم | شرح نهج البلاغه

استدلال‌هایی که اهل‌بیت- علیهم السّلام- برای متقاعدکردن ما شیعیان در مباحث اعتقادی ذکر می‌کنند، سهل و بسیط و درعین حال، بسیار عمیق‌اند؛ از این روی، به جانمان می‌نشینند، علاوه‌بر ذهن و عقل، قلبمان را نیز هدف قرار می‌دهند و به همین سبب، به‌آسانی می‌توان آن‌ها را پذیرفت. مولای متقیان- علیه السّلام- در رد وجود شریک برای خداوند متعال، استدلال‌هایی محکم و نقض‌ناپذیر بدین شرح را ذکر فرموده‌اند:

الف) اگر خدایی جز پروردگار بی‌همتا وجود داشت، قطعاً پیامبرانی را برای اثبات وجود خویش و هدایت مردم می‌فرستاد.

ب) آثار مُلک و سلطنت آن خدا برای ما انسان‌ها قابل مشاهده بود.

ج) قادر به شناخت افعال و صفاتش بودیم.

آن حضرت در ادامه، اوصاف حق- تعالیٰ- را بدین شرح برشمرده‌اند:

- خدای واحد است؛ چنان‌که خودش را توصیف فرموده؛

- هیچ کس نمی‌تواند در مُلک و قدرتش با او ضدیت کند؛

- وجودش ازلی- ابدی، همیشگی و زوال‌ناپذیر است؛

- نمی‌توانیم با استفاده از عقل یا قلب خویش به ربوبیت او احاطه یابیم.

حال که اوصاف و ویژگی‌های ذات مقدس الهی را شناختیم، باید در تعامل و ارتباط با او چنان باشیم که شایستۀ بنده‌ای ناتوان و نیازمند به خداست. برای دستیابی به این هدف باید از رسل الهی که به‌تعبیری، باب‌الله، خلیفة‌الله، لسان‌الله و اُذُن‌الله هستند، کمک بگیریم تا با نظر لطف و ضمانت آنان در صراط که یک مسیر منحصربه‌فرد برای رسیدن به خداست، گام نهیم و توفیق و سعادت دو جهان را حاصل کنیم. شایان ذکر است که این صراط (مسیر) دقیقاً براساس مصلحت ما تعیین می‌شود و منفعتمان در آن، هیچ نقشی ندارد.